W DK Śnieżka muzyka odkurzyła pamięć o żydowskiej Dębicy

W Dębicy muzyka spotkała się z poezją, a scena DK Śnieżka stała się miejscem opowieści o tych, których historia miasta nie powinna wymazać. Spektakl „Zdmuchnąć niepamięci kurz…” przypomniał o żydowskiej społeczności Dębicy bez patosu, za to z uważnością i artystyczną siłą.

• „Zdmuchnąć niepamięci kurz…” połączyło muzykę z opowieścią
• Kompozytorzy i poeci przywrócili głosy zapisane w historii
• Długie brawa zamknęły wieczór poświęcony pamięci

„Zdmuchnąć niepamięci kurz…” połączyło muzykę z opowieścią

Wydarzenie przygotowano w ramach obchodów Dnia Pamięci Żydowskiej Społeczności w Dębicy. Na scenie DK Śnieżka wystąpili kontratenor Paweł Szlachta, bas-baryton Jan Michalak, pianistka Aleksandra Orlukowicz oraz Michał Zołotar, który uzupełnił muzyczną narrację recytacjami.

Za scenariusz i reżyserię odpowiadali Jan Michalak i Paweł Szlachta. Dzięki temu spektakl nie był zwykłym koncertem. Pieśni i słowa układały się w wielowątkową opowieść o pamięci, tożsamości i losach dawnych mieszkańców miasta. 🎶

Codziennie nowe informacje z Dębicy publikujemy na reporter.debica.pl. Planujesz wolny czas? Aktualne wydarzenia i imprezy znajdziesz zawsze na reporter.debica.pl/wydarzenie.

Kompozytorzy i poeci przywrócili głosy zapisane w historii

W repertuarze znalazły się utwory Leopolda Kozłowskiego, Mieczysława Wajnberga i Szymona Laksa. Muzykę przeplatano tekstami Emanuela Szlechtera, Moszego Kulbaka, Szymona Fruga, Antoniego Słonimskiego oraz Jacka Cygana.

Tak dobrany program pozwolił spojrzeć na dziedzictwo dębickich Żydów nie tylko przez daty i wydarzenia, ale także przez emocje, język i osobiste doświadczenie. Poezja dopowiadała to, czego nie zawsze da się zamknąć w historycznym opisie, a muzyka nadawała wspomnieniom własny rytm. ✨

Długie brawa zamknęły wieczór poświęcony pamięci

Publiczność przyjęła spektakl bardzo ciepło, nagradzając artystów długimi brawami. Wieczór w DK Śnieżka miał więc podwójny wymiar: artystyczny i wspólnotowy.

„Zdmuchnąć niepamięci kurz…” przypomniało, że pamięć o dawnych mieszkańcach Dębicy może wracać na scenę nie jako odległa lekcja historii, lecz jako żywa opowieść budowana z głosu, słowa i muzyki.

na podstawie: MOK Dębica.